Geschreven door Bep Straatsma
Nou die leeft al lang, dat weten we. De Olympische spelen waren er al in de tijd van de Grieken van ongeveer 800 jaar voor Christus tot 400 erna toen ze voor lange tijd werden opgeheven. Ook de Romeinen kenden sport. We weten dat uit de vele verslagen en afbeeldingen uit die tijd. Zat je op het gymnasium in die tijd dan betekende dat, dat je op een sportschool zat en sportte in je blootje, want dat betekent gymnast. En dat was niet kinderachtig in die tijd. De sporters moesten er héél veel voor doen, veel afzien noemen we dat tegenwoordig.. Je kon beter geen “watje” zijn. Je moest bepaalde dingen eten om héél sterk te worden en andere dingen mocht je weer niet. En dat allemaal voor de eer van de keizer. Goed, neem nou zo’n jongen als Publius. Hij trainde dag in dag uit. Heel vaak kwam hij doodmoe thuis en was hij zo moe, dat hij onder het eten in slaap viel. Z’n moeder schudde dan haar hoofd, maar ze was in haar hart best trots op hem. Zo sterk en zo flink als haar zoon was. Nu was Publius uitgekozen om met zeven anderen een wedloop te lopen op de verjaardag van de keizer. Dat was al een hele eer. Maar het trainingsprogramma werd nog een stukje opgevoerd. De eerste weken kon hij niets anders meer dan trainen, eten en uitrusten op de sportschool en kon hij geen keertje meer naar huis. Maar hij zuchtte daar niet over, want dat hoorde er allemaal bij. Als hij maar kon winnen, want daar ging het om: winnen, winnen en nog eens winnen. Oververmoeid viel hij elke avond in slaap en dan droomde hij. Het ging altijd over de wedstrijd, Hij zou zo vreselijk zijn best doen dat de keizer zou vragen: “Wie is die jongen?” Het zou van hèm afstralen en natuurlijk zou hij winnen. Maar soms droomde hij dat z’n benen niet wilden, dat ze als lood aan z’n lichaam hingen en dat hij als laatste binnenkwam. Wat een schande! Hij werd dan badend in z’n zweet wakker. Gelukkig! Het was maar een droom. Hij wist dat z’n moeder op het kleine huisaltaar voor hem bad tot de goden, maar hij vertrouwde daar niet op… De grote dag brak aan. Met een heleboel trompetgeschal en vlagvertoon was de strijdwagen van de keizer gearriveerd op de renbaan. Hij stapte uit en werd naar de eretribune begeleid door de voorname mannen van de stad. Publius was nog niet in het stadion, maar hij had stiekem om een hoekje gekeken hoe de machtigste man van het keizerrijk plaats nam. Gelukkig was z’n groep het eerste aan de beurt. Hij wist dat zijn vader en z’n broers op de tribune zaten en ook z’n ooms, z’n neven en meer mensen die hem kenden. Nu kwam het er op aan. Voor deze gelegenheid had hij wel een klein broekje, een soort luier aan. Ze werden met trompetgeschal aangekondigd en namen hun plaatsen in. Één voor één werden hun namen afgeroepen: Publius Appolonius! schalde zijn naam door het stadion. Hij boog in de richting van de keizer. Het startsein werd gegeven en wèg vlogen ze. Gelukkig waren z’n benen niet zo zwaar. Hij vloog over de weg en hield vanuit z’n ooghoeken in de gaten hoe z’n concurrenten het deden. Vooral Alexander moest hij in de gaten houden, die liep gelijk met hem op. In de laatste twintig meter deed Publius er nog een schepje bovenop. Hij versnelde nog even. Het was een groot lawaai op de tribune. Z’n vader en broers waren gaan staan. Onder luid gejuich kwam hij over de eindstreep. Hij had gewónnen! Ja, wat er toen gebeurde… Hij beleefde het als één grote droom. Weer schalde zijn naam door het stadion en hij werd toegejuicht. Er werd hem een lauwerkrans op z’n hoofd gedrukt en op een wagen werd hij tot vlak voor de eretribune gereden en stilstaand voor de keizer boog Publius voor de Majesteit, die hem minzaam toeknikte. Wat een dag…! Lauwerkransen, we hebben ze ook weer gezien bij de laatste Olympische spelen in Griekenland. Als je nu Laura of Laurens heet, heeft dat er ook mee te maken. Gelauwerd word je niet zo maar. Je zult je best moeten doen, op welk terrein dan ook. Weet je dat een belangrijke man in de Bijbel het heeft over zo’n soort wedstrijd als Publius? Dat was Paulus en hij zei dit: “Weet u niet dat van de atleten die in het stadion een wedloop houden er maar één de prijs kan winnen? Ren als de atleet die wint.” Hij gebruikt dit als voorbeeld om vol te houden als christen. In zijn tijd was het héél moeilijk om dat te doen, omdat toen, nèt als nu in sommige landen, christenen werden vervolgd. Met andere woorden: “Wees geen watje!” Hij vertelde ook dat God daarbij zou helpen. Goed hè? ) Een andere dag, nu in deze tijd. Ze hadden knijterhard getraind, Marlies en Marjan, twee vriendinnen en stonden nu op de sintelbaan. Het waren géén grote wedstrijden zoals van Publius, maar toch voor hen wel belangrijk. Het ging om het kampioenschap van Noord-Holland. Ook hier werden de namen omgeroepen. Als dat gebeurde moest je je hand opsteken. Zo kwamen ze alle acht aan de beurt. Het was al een derde ronde en ze wisten wat de beste tijd was. Die zouden zij nog moeten verbeteren. “Op uw plaatsen…” klonk het over het veld. Ze namen plaats in de startblokken en wachtten op het startschot.. Je mag dan vriendinnen zijn, op zulke ogenblikken ben jìj het die winnen wil. En de twee M’s (Marlies en Marjan) zoals ze wel werden genoemd, ráásden naast elkaar over de baan. Hun voeten raakten nauwelijks de weg. Marlies wist dat Marjan zich niet helemaal lekker voelde, ze had voor de wedstrijd nog staan overgeven. Het zou wel door de zenuwen komen, maar toch flink dat ze meedeed. Dat had ze allemaal bedacht voor ze hun positie innamen. Voor de vierhonderd meter die ze liepen stond als beste tijd één minuut zeven genoteerd. Hun ouders zaten vol spanning te kijken. Hun clubgenoten moedigden hen aan. Het ging gewèldig, maar hoe was de tijd? Bijna tegelijk gingen ze over de finish. Er werd geklokt: één minuut zes voor Marlies, één zes, drieëndertig seconden voor Marjan. Ze hadden gewonnen! Maar wat was dat nou? Direct over de eindstreep viel Marjan op de grond. Ze draaide even met haar ogen en was bewusteloos… Marlies was als eerste bij haar. Ze knielde neer en riep: “Marjan! Marjan…” Er stond iemand met bloemen voor de winnaar, maar die werden niet aangepakt. Er kwam hulp, er was een dokter bij. Het duurde even, maar gelukkig, Marjan kwam bij… “Meisje, meisje”, zei de dokter, “heb jij te veel van je zelf gevergd?” Nou en toen de huldiging. Marjan nog wat bleekjes en op trillende benen. Marlies had haar de bloemen in handen gedrukt. “Die heb jij meer verdiend dan ik…” De medailles werden uitgereikt. Samen stonden ze voor een hele ris camera’s en microfoons. De journalisten wilden alles van allebei weten. Marlies nam haar gouden plak en hing die bij Marjan om. “Ik vind”, zei ze , “dat we moeten ruilen. Zij de gouden en ik de zilveren, want zij heeft een grotere prestatie geleverd dan ik. “Ja maar…”, zei Marjan. “Hou op”, zei Marlies. “En ik méén het . Je was zo ziek als een hond en dan toch zò’n tijd lopen…” Ze gaf Marjan een zoen: “Er zijn nog meer belangrijke dingen in het leven…” ) Wat Paulus zei kun je lezen in de Bijbel in 1 Korintiërs 9:24.
Laatst geupdate op ( zondag 16 juli 2006 )

Hoogtepunten

Jazeker de sportweek gaat ook dit jaar weer van start in Zaanstad een sportfeest in diverse wijken die door enkele kerken wordt georganiseerd. Het jaar 2010 was heel goed en voor 2011 verwachten we dat het weer minstens even goed wordt. Het ziet er zelfs naar uit dat ook het weer beter wordt.

Het is elk jaar weer een goed moment om in de wijk met elkaar en de kerk kennis te maken. Jongeren die samen sporten, ouderen die met elkaar praten, zo zien we de ander eens met andere ogen.

Genieten met en van elkaar, dat kunnen we als het allermooiste noemen van deze week. De sport verbroederd is het oude gezegde en het is waar gebleken. We hebben elkaar in de eerdere jaren leren waarderen. Zó wil de kerk dan ook bij u in de buurt zijn. En u? U kunt trots zijn op uw buurt want deze is de moeite waard.

<><